Kültür endüstrisi, Horkheimer ve Adorno’nun kültürel üretimin ekonomik örgütlenişini eleştirmek için kullandığı kavramdır. Mesele yalnızca çok sayıda insanın aynı filmi izlemesi değildir. Yapıtların üretimi, dağıtımı, tanıtımı ve alımlanmasının kâr, standartlaşma ve toplumsal uyumla nasıl birleştiği araştırılır.
Standartlaşma, bütün ürünlerin görünüşte aynı olması demek değildir. Türler, yıldızlar ve kişisel tercihler çok sayıda seçenek sunabilirken seçimlerin kuruluş biçimi tekrarlanan kalıplara dayanabilir. Bireysellik vaadi ile seri üretimin ilişkisi bu nedenle kavramın merkezindedir.
Eğlence ile çalışma arasındaki ilişki de önem taşır. Boş zaman, yalnızca işten kurtuluş değil, iş düzenine yeniden uyum sağlayan davranışların öğrenildiği bir alan olabilir. Bu bir araştırma iddiasıdır; her izleyicinin edilgin veya her popüler yapıtın değersiz olduğu şeklinde tekil durumları önceden kapatan bir hükme dönüştürülmemelidir.
Benjamin’in teknik yeniden üretim tartışmasıyla aynı döneme ait olsa da kültür endüstrisi aynı kavram değildir. Benjamin yeni alımlama biçimlerinin siyasal imkânlarına daha fazla yer açar. İki yaklaşım arasındaki yakınlıklar ve ayrılıklar, sanatın özerkliği, teknik ve kitlelerin etkinliği üzerinden karşılaştırılabilir.