Spinozacılık
Spinozacılık, Spinoza’nın felsefesiyle kurulan farklı tarihsel yorum ilişkilerini kapsayan bir düşünce geleneğidir. Tek bir kurum veya bütün yorumcuların aynı görüşleri paylaştığı örgütlü bir okul değildir. Bu kayıt, Etika’nın içkin neden, tekil varlık ve duygulanım sorularını başlangıç alır; ardından Deleuze’ün Fransa’daki yeniden okumasına odaklanır.
Spinoza’nın insanı doğanın içinde düşünmesi, özgürlüğü ve ortak yaşamı güç ilişkilerinden ayrı ele almamayı gerektirir. Conatus, affectus ve potentia bu soruları farklı açılardan kurar. Bir varlığın neler yapabildiği, başka varlıklarla karşılaşmalarında değişebilir; etik araştırma bu değişimlerin nedenlerini anlamayı amaçlar.
Deleuze’ün 1968 tarihli ifade araştırması ile 1981’de genişletilen pratik felsefe kitabı bu mirasa farklı girişler sunar. Sonraki arzu üretimi ve düzenleme soruları için bir geçiş açarlar. Burada Spinoza’yı Anti-Oedipus’un önceden kurulmuş yazarı gibi okumak yerine, metinler arasındaki dönüşümü görünür kılmak amaçlanır.
Baruch Spinoza, Ethica (1677), Pars I, Propositio XVIII; Pars III, Propositiones VI–XI.
Gilles Deleuze, Spinoza et le problème de l’expression (1968); Spinoza. Philosophie pratique (1981, expanded edition).