Potentia, Spinoza’da bir varlığın kendi doğasından kaynaklanan etkiler üretme ve eyleme gücünü ifade eder. Tanrı’nın gücünün özüyle özdeş olması ile sonlu şeylerin sınırlı güçleri aynı düzlemde, fakat aynı ölçekte düşünülmez. İnsan doğanın dışında bağımsız bir egemenlik alanı oluşturmaz.
Eyleme gücü soyut olarak elde tutulan bir imkân değildir; somut karşılaşmalar ve bileşimler içinde anlaşılır. Beslenme, ortak çalışma veya bilgi edinme gibi durumlar kişinin yapabildiklerini değiştirebilir. Bu örnekler Spinoza’nın terimini güncel refah ölçülerine indirgemeden, gücün ilişkisel yönünü görünür kılar.
Affectus, bu güçteki artma ve azalmaların beden ve fikir bakımından ifadesini araştırır. Conatus ise tekil şeyin varlığında sürme çabasıdır. Üç kavram yakın olsa da biri diğerinin yerine geçmez: çaba, güç ve değişimin niteliği farklı sorulara yanıt verir.
Siyasal metinlerde güç ile hak arasındaki ilişki, birlikte yaşayan insanların güçlerinin nasıl birleştiğini incelemeye açılır. Potentia ve potestas her kullanımda mekanik bir sözlük karşıtlığı oluşturmaz; iktidar veya yetke çevirilerinde metinsel bağlam gerekir. Bu kayıt öncelikle Etika’daki güç anlayışını esas alır.