Habitus, Bourdieu’de geçmiş toplumsal deneyimlerin bedende ve algıda yerleşen yatkınlıklar olarak işlemesini açıklar. Kişiler bir durumu nasıl değerlendireceklerini her seferinde açık kurallar hesaplayarak belirlemez. Öğrenilmiş duruşlar, beğeniler, beklentiler ve pratik sezgiler neyin mümkün veya kendilerine uygun göründüğünü şekillendirir.
Bu yatkınlıklar bireyin özel psikolojisinden ibaret değildir. Aile, eğitim, sınıfsal koşullar ve mesleki deneyimler farklı alışkanlık ve değerlendirme örüntüleri üretir. Habitus toplumsal yapının basit bir kopyası da değildir: karşılaşılan koşullara göre yeni pratikler üretebilen, fakat tarihsel sınırlar taşıyan bir oluşumdur.
Alan kavramıyla birlikte okunduğunda habitus, benzer becerilerin farklı ortamlarda neden farklı değer gördüğünü açıklamaya yardım eder. Bir eğitim ortamında doğal ve rahat görünen konuşma biçimi başka bir ortamda uygunsuz bulunabilir. Söz konusu örnek, bütün grup üyelerinin aynı davranacağına ilişkin mekanik bir yasa değildir.
Habitus kader veya bilinçsiz tekrar anlamına gelmez. Yatkınlıklarla yeni koşullar arasındaki uyumsuzluk değişim, tereddüt ve düşünümsellik yaratabilir. Kavramın analitik değeri, bireysel tercih ile toplumsal zorunluluk arasında hazır bir karşıtlık kurmak yerine bunların pratikte nasıl birleştiğini araştırmasındadır.
Aristoteles’in hexis kavramı, erdemi geçici bir duygulanım veya yalın bir yeti yerine yerleşik bir yatkınlık olarak tartışır. Bu tarihsel yakınlık Bourdieu’nün kavramıyla anlam özdeşliği kurmaz. Hexis ahlaki karakter sorusunu, habitus ise toplumsal tarihin pratiklerde nasıl işlediğini farklı kuramsal bağlamlarda ele alır.