Anlatı, Benjamin’in Hikâye Anlatıcısı denemesinde deneyimin insanlar arasında aktarılma biçimidir. Anlatıcı, yalnızca ilginç olaylar bildiren biri değil, dinleyicinin kendi yaşamıyla ilişki kurabileceği bir deneyim sunan kişidir. Öğüt, hazır bir emirden çok bir hikâyenin sürdürülmesine katılma olanağı olarak düşünülür.
Benjamin denemeyi Nikolay Leskov üzerinden kurar; zanaat, yolculuk ve yerleşik yaşam deneyimleri farklı anlatı kaynaklarıdır. Hikâye anlatma yalnızca sözlü kültürün değişmez bir özelliği olarak sunulmaz. Toplumsal çalışma ve dinleme biçimleri anlatının nasıl yaşadığını etkiler.
Enformasyonun güncellik ve hemen açıklanabilirlik talebi ile anlatının zaman içinde yeniden yorumlanabilmesi arasında fark vardır. Roman da tekil okurun deneyimi ve hayatın anlamını arayışı üzerinden başka bir biçim oluşturur. Bu ayrımlar bütün haberlerin değersiz veya bütün eski hikâyelerin bilge olduğu anlamına gelmez.
Deneyimin aktarılma güçlüğü savaş, modern yaşam ve toplumsal dönüşüm bağlamında tartışılır. Kavramı güncel içerik üretiminde dikkat çekmek için hikâye kullanma tekniğiyle eşitlemek bu tarihsel sorunu siler. Benjamin için anlatı, neyin anlatıldığı kadar deneyimin kimler arasında ve hangi koşullarda dolaştığı sorusudur.