Arzulama üretimi, Deleuze ve Guattari’nin arzuyu eksik bir nesnenin zihinsel temsiline indirgemeden düşünme girişimidir. Anti-Oedipus’ta arzu, bedenler, maddi süreçler ve toplumsal ilişkiler arasında bağlantılar kuran üretici etkinlik olarak araştırılır. Üreten, bütün ilişkilerden önce hazır bulunan bağımsız bir özne değildir.
Bir işyerinin işleyişinde makineler, ücret, alışkanlıklar, beklentiler ve otorite birlikte etkili olabilir. Böyle bir örnekte arzu toplumsal düzenin üzerine sonradan eklenen özel bir duygu gibi ele alınmaz. Bu örnek kavramın uygulanışını açar; her üretim sürecinin aynı biçimde işlediğini göstermez.
Marx’ın üretim ve Freud’un bilinçdışı araştırmaları burada karşılaşır. Yazarlar iki kuramı basitçe yan yana eklemek yerine, toplumsal alanın arzu tarafından nasıl yatırıldığını sorar. Aile ilişkileri de bu geniş alanın içinde biçimlenir.
Arzunun üretici olması, her arzulamanın özgürleştirici olduğu sonucunu vermez. İnsanlar kendi bağımlılıklarını da arzulayabilir; şizoanalizin sorularından biri bu yatırımları ayırt etmektir. Kavramın Spinozacı olumlu güç anlayışıyla bağı kurulabilir, fakat conatus ile birebir özdeşlik kurulmaz.