Gözeneklilik, Benjamin ile Asja Lacis’in Napoli yazısında mimari, gündelik yaşam ve toplumsal ilişkilerin birbirine geçişini anlatır. Kavram yalnızca duvarların fiziksel yapısını betimlemez. Sokak ile ev, çalışma ile dinlenme ve özel ile kamusal alan arasındaki sınırların nasıl kullanıldığına yönelir.
Bir avlunun farklı saatlerde çalışma, oyun veya karşılaşma alanı olması, mekânın tek bir işleve sabitlenmediğini gösterir. Yazıdaki mimari imgeler, yaşam biçimleriyle birlikte okunur. Kentin planı kadar o planın gündelik eylemlerle nasıl dönüştürüldüğü önemlidir.
Lacis’in tiyatro deneyimi ile Benjamin’in kent ve kültür okumasının birlikte düşünülmesi, ortak yazarlığı görünür kılar. Napoli metni yalnızca Benjamin’in tekil bakışına mal edilmemelidir. Lacis burada biyografik bir karşılaşmanın ötesinde metnin ortak üreticisidir.
Gözenekliliği Napoli hakkında değişmez bir kültürel öz veya bütün kentler için olumlu bir tasarım ilkesi saymak yanıltıcıdır. Metin belirli bir tarihsel karşılaşmanın gözlemlerini taşır. Bugünkü kent araştırmalarında kullanılacaksa, geçirgenliğin kimler için olanak, kimler için güvencesizlik ürettiği ayrıca araştırılmalıdır.