Aura, Benjamin’de bir varlığın yakında olsa bile uzaklığını koruyan biricik görünüşüyle ilişkilidir. Bu uzaklık basit bir metre hesabı değildir. Bir nesnenin belirli bir yerde ve tarihte bulunması, geleneğe yerleşmesi ve karşılaşan kişinin deneyiminde erişilmezlik taşıması birlikte düşünülür.
Sanat yapıtının teknik yeniden üretimi, özgün yapıtın biricik varlığı ile çoğaltılmış görüntüsünün dolaşımı arasındaki ilişkiyi değiştirir. Yapıt yerinden taşınmadan onun görüntüsü farklı kitlelere ulaşabilir. Benjamin’in sorusu yalnızca kopyanın aslına ne kadar benzediği değil, alımlama koşullarının nasıl dönüştüğüdür.
Kült değeri ve sergileme değeri bu dönüşümü açıklayan ayrımlardır. Bir yapıtın belirli bir törendeki konumu ile her yerde görülebilmesi aynı işlevi taşımaz. Fotoğraf ve sinema, izleyicilik ve siyasal kullanım bakımından yeni imkânlar açar; bu imkânların özgürleştirici sonuçları kendiliğinden garanti değildir.
Aura kaybını geçmişe duyulan koşulsuz özlem gibi okumak Benjamin’in ikili değerlendirmesini kaçırır. Geleneksel otoritenin çözülmesi hem kayıplar hem yeni kolektif deneyimler doğurabilir. Terim ayrıca Baudelaire ve modern deneyim tartışmalarında başka vurgular kazanır; yalnızca sanat piyasasında özgün eser değeri anlamına gelmez.